Maç saati yaklaştıkça içimdeki heyecan arttı. Metro ile Finsbury Park duragına gittik arkadaşımla. Etrafımızda Arsenalli taraftarlar bize bakınıyorlardı. Sanki ''bunlardakide iyi cesaret bizle metroya bindiler'' diyorlardı. Biz yolumuza devam ettik ve giyindiğimiz formanın renklerinden gururluyduk.
Stada vardıgımızda (yaklaşık 3 saat önce) pek fazla kişi yoktu. Sadece bir topluluk vardı Fenerbahçemizin otobüsünü bekleyen. Onlarla şarkılar söylemeye başladık. Maç saati geldiğinde ise, içeriye girdiğimizde, düzen den eser yoktu. Emirates Stad' ında sanki minik bir Saraçoğlu. Oyunuclarımızı çağırdık teker teker. Bağırlarına bastık. İnanıyorduk onlara bu akşam. Onlarda bu inancımızı muhteşem bir mücadele ile boşa çıkarmadılar.
Gururluyduk. Boynumuz dik ayrıldık staddan. Arsenalliler saç baş yolarken benim aklım direk Porto ve Galatasaray maçlarına gitti. İşte bu maçtan sonra herşeyin yavaş yavaş geçen seneki gibi olmaya başladığına inandım. Zaten Galatasaray maçında göründüğü gibi geri geldik!
Sarı Lacivert Şampiyon Fener!
Günay

No comments:
Post a Comment